Demirci karamalaklar diye bilinirlerdi. Güdük minare (keçepazarı) camisi sırasındaki küçük dükkanlarda uzun yıllarca at nalı, eşek nalı, öküz nalı imal eden balta, târa, keser gibi kesici aletleri ağızlarını yenileyen onları sulayıp bileyen ustalarımızdı.
Şükrü usta kısa boylu göbekliydi. Bakkal Bacaksız Nuri amcaya gidip gelirken görürdüm.
Şükrü ustanın Abdullah (apık), Mustafa ve İbrahim isimlerinde üç oğlu vardı . Bu bilgileri hayatta olan oğlu İbrahim’den aldım.
Ali usta, kısa boylu zayıfca idi onu daha çok görürdüm. Bazen iki elini beline tutar bir ayağınıda dükkanın tahta kepenginin tabandaki kısmının üzerine koyar, yorgunluğu yüzünden okunurdu. . Onunda iki evladı vardı. Birisi Abdurrahman diğeri ise evlatlığı Necatiydi. Necati bizim yaşlarımıza yakın olduğu ve çarşıda babasıyla çalıştığı için yakınen tanırım.
Şükrü emminin büyük oğlu Abdullah Karşımızda nalbant Osmanın dükkanda kiracı olarak uzun yıllar at nalı üretmiştir. Hatta babam yaptığı nalları kontrol eder “şurasına bir çekiç daha vur” derdi. Mustafa da Nalbant sokağın köşesindeki işyerinde iki arkadaş At nalı üretirlerdi. Bir ara babam demir kesme makinesini Onlara satmıştı.
Küçük oğlu İbrahim İzmirde çeşitli işlerde çalışmış emekli olduktan sonra edindiği Kanlıca mahallesindeki evinde oturmaktadır.
Ali Emminin oğulları Abdurrahmanın ve Necatinin ne iş yaptığı kanusunda bilgi edinemediğim için buraya yazamıyorum .
Bu iki kardeş 1940 lı yıllardan itibaren demirciliğin geçerli meslek olduğu yıllarda mesleklerini icra etmişlerdir. Kalender insanlardı. Kimsenin hiçbir şeyinde gözleri olmazdı sabahleyin besmele ile dükkanlarını (ayrı işyerleri vardı) açarlar ocaklarını yakarlar at nallarını üretirlerdi . Dükkanın bir kenarında oturarak çalıştıkları bir seki vardı kenarında yaklaşık 15×15 ölçülerinde uzunca yuvarlak bir milden üstü şişirilerek kare hale getirilmiş altı ise sivriltilmiş bir örs. İşte buraya otururlar kapama nal değdiğimiz veya eşek nalı dediğimiz yarım nalları makasla kestikten sonra bu kısımda kıyılarlardı. Öküz nalı, tarla sürmek için kağnıya veya tatar arabasına koşmak için kullanılan öküzlerin ayaklarına çakılırdı.
O günler çok güzeldi, insanların alın teriyle ekmeklerini aldığı, sevginin, saygının, selamın varlığını yitirmediği zamanlardı.
Demirciler çarşısının o günlerini görenler çok iyi bilirler. Hafta pazarı olduğunda insanlar ve at arabaları yolları doldururdu. Pazar olmadığı günlerde atlarını nallatmaya gelen arabalar demircilerden çıkan tık tak sesleri arabacılardan gelen zil sesleri, tekerleğin çemberini geçirirken oluşan o duman ve yanık kokusu, nallanmaya gelen atların kişnemeleri, eşeği ile elma satmaya gelen erkmenli dede…
Hani eskiye rağbet olsa bit pazarına nur yağardı derler ya , Keşke yağsa…


























YORUMLAR