Arabacı Muharem LAFCI

Arabacı Muharrem Lafcı eskilerin dediği üzere kapı bir dükkan komşusuyduk 1974 ten sonra birinci sanayi sitesi 16. bloktaki işyerinde aynı işe devam etmiştir. Orada da bir blok dükkan vardı aramızda…
Bildiğim kadarıyla bir oğlu bir kızı vardı. Mısri mahallesinde ikamet ederdi.
Arabacı Muharrem amcam iri yapılı başı yumuşak, kızdığı sinirlendiğini etrafına hissettirmeyen her zaman sakin ve sessiz konuşan birisiydi. Halk arasındaki tabiriyle olgun bir insandı. At arabası imal ederdi. Bir önceki İbrahim amcamı anlatırken bahsettiğim gibi demir ve ahşap işçiliklerin hepsini yapar arada saban gibi tarım aletlerini de tamir ederdi. Demirci ustalığı da çok iyi idi.
Babam demir kesip satmaya başladığı zamanlar İstanbul Balat’ta gemi bozulur oradan çıkma hurda gemi saçlarından seçer kamyonlarla getirirdi.
Babam İstanbul’a gideceği zaman anahtarı bana verir oğlum git dükkanı aç bekle bir gelen olursa Muharrem amcanı çağır derdi. Emin olun daha ilkokula başlamadığım yıllarda bile babamın dükkanını açardım.
Sabahleyin dükkana gider kilidi açardım açmasına da kepenkleri kaldırmak ne mümkün. Muharrem amca diye seslenirdim gelir kepenkleri kaldırıverir, müşteri gelirse tekrar gelir satılacağı satar siparişi alıverirdi. Akşam eve gidileceği zaman bizim dükkanı da kapatır o günkü hasılatı cebime koyar bunu annene götür böylece teslim et derdi kime ne satıldı kaça satıldı bir kağıda yazardı. Beni bu günkü Demiryalayan Türbesine kadar götürür kendisi karşı aradan Mısri mahallesine döner beni de doğrudan eve git dikkatli ol diyerek gönderirdi.
Muharrem amcamın yanında çok iyi bir kişiydi ifadesi çok hafif kalır. Demir tutulacak, yardıma gelir, demir inecek yardıma gelirdi. Bir defasında kamyondan demir inecek. Ot pazarının önünden babam amele getiriyor. Demiri indirmek için iki kişi 20 şer liradan 40 lira istiyor babamda diyor ki 10 ar lira vereyim on dakikalık iş diyor olur olmaz çok zor diyorlar. İki kamyon demir gözlerine çok geliyor o günkü şartlarda toplasan onüç ondört ton eder. İşin kolay olduğunu göstermek için pazarlığa şahit olan Muharrem amca iki tane kepenk için kullanılan çeki demiri getiriyor Abdurrahman çık kamyonun üzerine diyor. Demirlerin bir köşesine babam bir köşesine Muharrem amcam kanca kısmını demirlerdeki perçin deliklerine takıp dükkanın içine doğru çektiriyorlar bir iki derken kamyonu boşaltmaları on dakika bile sürmüyor. Arkasından ikinci kamyonu indiriyorlar, ameleler bakakalıyor. Babam bu olayı anlatırken dürüst olmak lazım ameleler o demiri en az iki saatte indirirlerdi derdi. Babam da Muharrem amcam da demirin dilinden anlayan tecrübeli insanlar olduğu için kısa sürede hem de dükkanın istedikleri yerine demir levhaları uçurarak tam yerine konuyordu… Böyle bir kişiydi Muharrem amcam sanki babamın öz kardeşiydi. Can dostu derler ya işte tam da öyleydi…
Bir oğlu bir kızı var demiştim. Oğlu İsmail ağabeyim Et balık Kurumunda Elektrik ustasıydı staj zamanlarımı onun yanında geçirirdim. Daha sonra kurumlar arası geçiş yaparak Ana tamir fabrikasında çalışmıştı. Balık tutmayı çok sever, hafta sonları balığa giderdi, yüzmeyi çok iyi bilirdi. Bir defasında hangi gölet olduğunu tam hatırlamıyorum oltasını balık götürüyor o da arkasından göle atlıyor… Kötü haber çabuk yayılır derler ya; o gün tam da öyle oldu.
Kötü haberi alınca hemen evine gittik babamla (babam beni el çantası gibi yanında taşırdı) o koca usta o kocaman Muharrem amcam üzüntüden bitmiş bir köşede kalmıştı.
O günden sonra yüzü yerden kalkmadığı gibi hiç de gülmedi dükkanına bazen geldi bazen gelmedi bazen çalıştı bazen çalışmadı. Evlat acısı hayatının son dakikasına kadar hiç dinmedi. Birinci sanayi dükkanındaki işyerinde bir ara Arabacı Kadir KARACA ile iş ortaklığı etmişti.
Allah İsmail Ustama ve Muharrem Amcama rahmet eylesin Mekanları Cennet Olsun