ESKİLER NE GÜZELMİŞ

– “Hu Huuu komşular duydunuz mu?”

– “Hayırdır Ayşe abla sabah sabah neyi duydunuz mu?”

– “Bizim sokağın köşesinde oturan Zehra kadının oğlu Cümbüşlerin kızı Naciye ile nişanı bozulmuş…”

– “Ay Ayşe abla Naciye kızın bir sevdiği varmış sanırım ondadır.”

– “Bilmem gerisini gız.”

– “Ayşe abla daha ne var sen onları anlat bize.”

– “Gız şimdi terliği fırlatacağım sana gülme öyle.”

– “Bak bir şey söyleyeceğim; o görevi sana veriyorum. Bugün tüm komşulara haber ver işi olmayan herkes Fatma gelin var ya, ileride oturan hani yeni gelin gelmişti. Onun anası Hatice kadın rahatsızmış onu ziyarete gideceğiz. Bir ihtiyaçları var mı yok mu onlara zor günlerinde destek olalım.”

***

Laf açılır konuşmalar uzayıp giderken ıhlamurlar ya da yaz günlerinde soğuk ayranlar yudumlanırdı…

Hey gidi günler hey…

Şimdilerde hayat öyle mi?

İnsan kapı komşusundan bihaber sürüp gidiyor hayat.

Bugün öğleden sonra çıktığım mahalle arası sokak gezilerimde eski günleri yeniden yaşadım çocukluğumdaki gibi…

Buram buram komşuluk ilişkilerini yeniden gördüm.

Ayak üstü biraz da sohbet ettik. Ne kadar sevimli değerli insanlar, konuştukça değerlerimizi yavaş yavaş yitirdiğimizi bir kez daha gördüm.

***

Biliyor musunuz sevgili dostlarım, biz bu güzellikleri nasıl kaybettik?

Bilen var mı?

Tolstoy bir yazısında şöyle der:

“Her insan mutlu olamaz… Çünkü gereğinden fazla özler dünü. Hak ettiğinden fazla düşünür yarını ve hiç hak etmediği kadar bilinçsizce yaşar bugünü.”

Her insan mutlu olamaz…

Çünkü gereğinden fazla özler hayatından çıkanları. Hak ettiğinden daha büyük umutla bekler hayatına girecekleri ve asla göremez yanı başındakileri…

***

Her şeyiniz sevgi içinde olsun, yüreğinizde hayat neşeniz mutluluğunuz olsun.

Mutlu kalın ama sevgi ile kalın.