Terzi Hasan KUMALAR

Afyonumuzun sayılı terzilerindendi. İşyeri bu günkü Enstitü caddesinden valiliğe doğru yürürken sağda tüpçünün bir altında idi.

Üç oğlu vardı. Bir ara Büyük oğlu Süleyman’a Özsoy işhanı bodrum kata konfeksiyon mağazası açmışlardı. Adem Ağabeyim Elektrik mühendisi, ortanca oğlu sağlık müdürlüğünde şöfördü.

Hasan amca babamın en yakın arkadaşlarından birisi idi. O yıllarda Afyondaki gezeklerin ilk müdavimlerindendi. Babamın değimi ile “Allah” denildiğinde kolundaki tüyleri diken diken olur ve ürperirdi. O Kadar Allah’ı çok severdi.

Terzi Hasan Afyonda yapılmayanı yapmak Pardesü ve palto dikmenin ince noktalarını öğrenmek için Eskişehir’e gitmiş ve bir ustanın yanında çalışmıştır. İşi iyice kavradıktan sonra Afyona dönmüş ve açtığı işyerinde ölçüye göre pardesü ve palto dikerdi. O tarihlerde hazır giyim bu kadar gelişmemiş insanlar takım elbise ve bu tür ihtiyaçlarını terziler yardımıyla giderir. Bilhassa kamburu olanlar hazır giyime yönelmezlerdi. O tarihlerde insanlar beden işiyle daha çok uğraştıklarından kamburları çabuk çıkardı. Hasan amcamın başından geçen, halk arasında bilinen fakat kahramanının kim olduğunu bilinmeyen bir hadiseyi nakledeyim.

Hasan amca Eskişehirde usta yanında çalışırken; ustasıyla birlikte Cuma namazına odun pazarındaki camiye gidiyorlar, hoca hutbede ellerini semaya kaldırıp uzun uzun dışından dua ediyor, Allah’ım Eskişehir’e vereceğin her türlü musibeti, doğal afeti Afyona gönder diye; Hasan amcam bir Afyonlu olarak kendine yediremiyor. O kadar sinirlendim ki Allah’tan korkmasam hocayı o an boğacaktım derdi. Camiden çıktıktan sonra hocayı bekliyor. Hoca çıkınca yakasına yapışıyor. Ben Afyonluyum şimdi konuş bakalım neden böyle dua ettin diye. Hoca biraz çekinceli birazda yumuşak sesle dur evladım Afyonun ereni evliyası çoktur onlar Afyonu korurlar onun için oraya gönder diyorum diyerek ustasının yardımıyla hasan amcamı ikna ediyor.

Hasan amcamın diktiği paltolar çok düzgün dururdu. Çok güzel dikişi vardı. Çocukken bana diktiği palto hâlâ gözlerimin önüne gelir. Babam vefat ettikten on gün kadar sonra ancak kendime gelebildim demişti; dükkanımızın önüne geldiğinde: ellerini açtı dua etti ağladı ağladı ağladı… Gir hasan amca dedim. ‘İçeri girersem oraya yığılırım bir daha kalkamam kalbim kaldırmaz İbrahim’ dedi

O gevrek o kadar da gönülleri okşayan yumuşak sesiyle.

Hasan amcam maneviyata çok düşkün olması hasebiyle genelde namazlarını Mîsri camisinde eda eder. Oradaki erenleri evliyaları ziyaret ederdi. Evine Karaman camisi daha yakındı.

Bir Ramazan günü Mîsri Camisine teravih namazına  gitmiştim. Müezzin mahfilinin önünde yer bulup oturdum. Etrafıma baktığımda önümde sol çaprazımda küçük oğlu Adem ağabeyim Onun hemen önünde de Hasan amcam vardı… Çok sevinmiştim kendimce babamın arkadaşını görmüş babamı görmüş gibi sevinmiştim.

Teravih çıkışında kapıda bekledim elini öpeyim diye, oğlu Adem ağabeyim çıktı selamlaştık, sarıldık ben bu arada sıkça kapıya bakmam dikkatini çekmiş olacak ki, hayırdır İbrahim birini mi bekliyorsun dedi. Bende Hasan amcamı bekliyorum hemen senin önünde namaz kılıyordu dedim.

Biraz sessizleşti İbrahim babam vefat edeli şu kadar (kaç gün dediği hakkında tereddütüm var) gün oldu kelimeleri ağzından bir çırpıda çıkıvermişti.

Emindim, Hasan amcamı gördüğüme; Adem abimin önündeydi, önünde namaz kıldı, kıvırcık saçlarıyla, kulağındaki pilli cihazıyla, üzerindeki kahverengi bahçıvan sitili dikilmiş, askılı, ütülü, üzerinde bir tane bile kırışıklığı olmayan pantolonuyla, ütülü oduncu gömleğiyle, boyuyla, eniyle, her şeyiyle, pantolonun rengiyle, oydu dedim.

O tarihlerde internet bu kadar yaygınlaşmamıştı insanlar belediye hoparlöründen duyuyordu cenaze ilanlarını…

Duymamışım, haberim de olmadı son vazifemizi yapıp helalleşememiştim.

O gün camide görünce belki bu son fırsat elini öpmem için demiştim ancak geç kalmıştım. Mekanı Cennet olsun.